برگزيدهء الهى به مال و موقعيّت و ثروت بستگى ندارد و كرامت ايشان به علم و زهد و تقواى آنهاست ، لذا امام ( ع ) در برابر اين اهانت و آزار در راه خدا صبر و بردبارى نمود و خطاب به يكى از ياران خود كه نسبت به آن اهانت بىشكيبى مىكرد فرمود : ( ما هر جا كه باشيم همه چيز براى ما مهيّاست و بر همه امور مسلط هستيم ) آن حضرت در مدّت اقامت در سامرا رهبرى خط مكتبى تشيع را از راههاى مختلف در دست داشت و على رغم اينكه آن حضرت را به زور به سامره آوردند ، ليكن آن حضرت نهايت استفاده را از اقامت در آنجا نمود ، بنا بر اين به اذن خداوند تصميم گرفت در عمق هيأت حاكمه نفوذ كند و از اين رهگذر توانست حتى نزديك‌ترين ياران خليفه را با خود همراه كرده و تحت نفوذ خويش قرار دهد ، تا آنجا كه مادر متوكّل نيز به امام اعتقاد يافت و براى بيمارى فرزندش نذرى جهت امام هادى ( ع ) نمود ! فتح بن خاقان وزير متوكّل نيز از دوستداران امام هادى ( ع ) بود ، متوكّل بارها مجالس ترتيب مىداد و از علماء شهر دعوت مىنمود و به پندار خام خود مىخواست امام هادى ( ع ) را در برابر مردم رسوا كند ، لذا از علماء مىخواست از پرسشهاى دشوارى را از امام بپرسند ، ليكن امام تمام مسائل و مشكلات پرسش شده را به بهترين وجهى حلّ كرده و بر ايمان شيعيان خود مىافزود و از جهالت دشمنانش پرده بر مىداشت . ابن سكّيت كه خود از دوستداران و هواخواهان امام ( ع ) بود ، روزى به دستور خليفه از امام پرسيد : چرا خداوند موسى را با عصا ، عيسى را با شفا دادن بيماران و زنده كردن اموات و محمّد را با قرآن و شمشير مبعوث نمود ؟ امام هادى ( ع ) فرمود : موسى در زمانى به پيامبرى مبعوث شد كه علم سحر و جادو بر مردم آن عصر غلبه داشت ، بنا بر اين موسى هم معجزاتى از همان سنخ بر ايشان آورد تا حجّت را بر آنها تمام كند . عيسى ( ع ) در زمانى به نبوّت رسيد كه علم طبّ بر مردم عصر غلبه داشت و عيسى به اذن خدا به وسيله شفا دادن بيماريهاى لا علاج و زنده كردن مردگان توانست بر آنها چيره شود و حجّت را تمام نمايد ، امّا محمّد ( ص ) در عصرى ظهور كرد كه شعر و شمشير بر مردم آن عصر غالب بود ، از اين رو خداوند او را با قرآن تابناك و شمشير توانا برانگيخت و آن حضرت همهء مردم را مقهور ساخت و حجّت را بر آنان اثبات كرد .